„Hiob” Karola Wojtyły w kontekście „ewangelii cierpienia” Jana Pawła II: Polska recepcja teatralna - Golik-Szarawarska, Grażyna (Pamiętnik Teatralny, 2025)
Dramat młodzieńczy Hiob Karola Wojtyły, którego wątki, jak się uważa, znalazły rozwinięcie w liście apostolskim Salvifici doloris i encyklikach trynitarnych Jana Pawła II, uważany jest w proponowanym ujęciu za artystyczną wykładnię idei zbawczego cierpienia jako archetypicznej sytuacji człowieka. Stąd też wśród badaczy pojawiło się odniesienie do „ewangelii cierpienia” rozumianej przez autora zarówno jako obecność cierpienia w Ewangelii, jak i objawienie zbawczego sensu cierpienia w mesjańskim posłannictwie Chrystusa, a w konsekwencji w misji i powołaniu Kościoła. W Hiobie dostrzeżono echa mesjanizmu w ujęciu polskich twórców doby romantyzmu i neoromantyzmu oraz mesjanizmu integralnego, wyrastającego z unionizmu Jerzego Brauna. Hiob, potraktowany w toku analizy jako tekst dramatyczny i jednocześnie zapis autorskiego projektu realizacji scenicznej, zaklasyfikowany został jako dramat religijny w ujęciu Ireny Sławińskiej i dramat katolicki w rozumieniu Stefanii Skwarczyńskiej. Zastosowano przy tym kategorię dramatu poetyckiego realizującego typ poetyckiego rapsodu. Teatrologiczna rekonstrukcja autorskiego metatekstu zawierającego inscenizacyjny program wykonawczy Hioba pozwoliła przeanalizować kierunki polskiej recepcji teatralnej dzieła.