https://czasopisma.ispan.pl/index.php/m/issue/feed Muzyka 2022-11-09T21:08:29+01:00 dr Małgorzata Sieradz muzyka.kwartalnik@ispan.pl Open Journal Systems <p>Kwartalnik „Muzyka” wydawany jest nieprzerwanie od 1956 roku i pozostaje wiodącym pismem muzykologicznym w Polsce. Publikuje teksty z zakresu historii muzyki od średniowiecza do współczesności, a także etnomuzykologii i muzykologii systematycznej. Główny punkt ciężkości poruszanej w nim problematyki stanowi polska tradycja muzyczna, w jej możliwie szerokim rozumieniu, oraz kultura krajów Europy Środkowej. Artykuły publikowane są w językach polskim lub angielskim i podlegają procedurze recenzyjnej (podwójnie ślepa recenzja).</p> <p>Wersja pierwotna czasopisma ukazuje się w formie papierowej. Publikacja w kwartalniku jest bezpłatna, a wszystkie teksty są do pobrania w otwartym dostępie na licencji <a href="https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/deed.pl">Creative Commons BY 4.0</a>. (Zeszyty od 2018/1 do 2022/3 dostępne są na podstawie licencji <a href="https://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/4.0/deed.pl" target="_blank" rel="noopener">CC BY-NC-ND 4.0</a>.)</p> https://czasopisma.ispan.pl/index.php/m/article/view/1417 Muzykologia w Ukrainie przed 24 lutego 2022 roku. Instytucje – publikacje – badania 2022-11-09T21:08:29+01:00 Olena Berehova muzyka.kwartalnik@ispan.pl <p>Tekst powstał na zamówienie <em>Muzyki</em> jako przegląd stanu muzykologii ukraińskiej przed inwazją Rosji na Ukrainę 24 lutego 2022 r. Jego celem jest zapoznanie czytelnika z podstawowymi informacjami o instytucjach, publikacjach, najaktywniejszych muzykologach i zakresach ich badań. Chociaż badania muzykologiczne na Ukrainie mają długą tradycję, tekst koncentruje się wyłącznie na aktualnej muzykologii.</p> 2022-11-10T00:00:00+01:00 Prawa autorskie (c) 2022 Olena Berehova https://czasopisma.ispan.pl/index.php/m/article/view/1400 Hymn „Omni die dic Mariae” w kontekście zabiegów z początków XVII wieku o kanonizację Kazimierza Jagiellończyka 2022-11-09T15:34:47+01:00 Barbara Przybyszewska-Jarmińska barbara.przybyszewska-jarminska@ispan.pl Leszek Jarmiński barbara.przybyszewska-jarminska@ispan.pl <p>W relacji z pobytu w Krakowie w 1597 r. Giovanni Paolo Mucante poinformował, że Hieronim Powodowski jakiś czas wcześniej odnalazł pergamin z zapisem nieznanego wówczas w Rzeczpospolitej tekstu <em>Omni die dic Mariae</em> i poprosił kapelmistrza królewskiego (Krzysztofa Klabona) o napisanie do niego muzyki, a następnie dał utwór do druku. Czterogłosowe opracowanie muzyczne tekstu, opatrzone polskim tłumaczeniem Stanisława Grochowskiego i Przecława Mojeckiego, bez wskazania autora muzyki, zostało wydane w Krakowie w 1598 r. Kancjonały staniąteckie zawierają anonimowe zapisy tego utworu, które powstały zapewne przed ukazaniem się druku. W 1601 r. król Zygmunt III wraz z wileńskimi hierarchami Kościoła katolickiego podjęli starania o wprowadzenie przez papieża Klemensa VIII Kazimierza Jagiellończyka do kalendarza rzymskiego, co stanowiłoby jego tzw. kanonizację równoznaczną. Efektem tych działań było brewe Klemensa VIII z 1602 r., które zawierało jedynie zgodę na kult św. Kazimierza w Polsce, na Litwie i w krajach podległych. Na tej podstawie urządzono jednak w 1604 r. w Wilnie uroczystości ku czci św. Kazimierza. Zostały one opisane przez kanonika Grzegorza Święcickiego w wydanym w tym samym roku <em>Theatrum S. Casimiri. </em>W publikacji tej Święcicki zawarł m.in. także tekst<em> Omni die dic Mariae, </em>nazywając go modlitwą ułożoną przez św. Kazimierza i informując, że została ona odnaleziona przy jego grobie. Od tego czasu zaczęły się ukazywać liczne edycje tekstu łacińskiego i jego tłumaczeń oraz nowe opracowania muzyczne określane jako hymn lub modlitwa św. Kazimierza, a często też jako hymn ułożony przez św. Kazimierza. Te publikacje, podobnie jak wydawane żywoty św. Kazimierza czy jego wizerunki, miały służyć rozbudzeniu przygasłego w XVI w. kultu, istotnego dla osiągnięcia celu, jakim było ostateczne uznanie Kazimierza Jagiellończyka za świętego w Kościele powszechnym, o co, jak pokazują przytaczane w artykule dokumenty, Zygmunt III i biskupi wileńscy nadal się starali i co osiągnęli w 1621 r.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</p> 2022-11-09T00:00:00+01:00 Prawa autorskie (c) 2022 Barbara Przybyszewska-Jarmińska, Leszek Jarmiński https://czasopisma.ispan.pl/index.php/m/article/view/1403 Uwagi o melodii, formie i dziejach staropolskiej pieśni „O przenasławniejsza Panno” 2022-11-09T15:34:45+01:00 Jakub Kubieniec jakub.kubieniec@uj.edu.pl <p>Średniowieczna pieśń maryjna <em>O przenasławniejsza </em>została po raz pierwszy wydana przez W.A. Maciejowskiego. Fragment jej nieco innej wersji, zachowany w tekach B. Erzepkiego, ogłosił W. Wydra, a trzeci, nie wydany dotąd przekaz, pochodzi z kancjonału staniąteckiego z 1586 r.. Mimo nieregularnej budowy pieśń była wykonywana w XVI-wiecznych kościołach polskich o czym świadczy m.in. akt fundacyjny propozytury w Mielcu z 1526 r., a także zapis dwóch opracowań organowych w Tabulaturze Jana z Lublina. Rewokalizacje tych opracowań, w którego tenorze cytowana jest melodia pieśni, zaproponowane przez H. Feichta i J. Węcowskiego, budzą poważne wątpliwości, m.in. ze względu na niejasne wskazówki kopisty tabulatury, co do przebiegu formy utworu. Pomocą w rekonstrukcji kompozycji są zapisy pieśni <em>O przenasławniejsze Słowo Boże</em>, opublikowanej we wszystkich edycjach kancjonału Jana Seklucjana (1547, 1550, 1559). Wydawca kancjonałów, Piotr Poźniak, nie odnalazł konkordancji dla tej pieśni w innych źródłach polskich, czeskich i niemieckich, jednak jej melodia z pewnością została zapożyczona z maryjnej pieśni <em>O przenasławniejsza.</em> Kontrafaktura protestancka, zachowująca incypit katolickiego utworu miała zapewne podtekst polemiczny, przeciwstawiając kultowi maryjnemu oddanie dla Słowa Bożego. Przekaz z kancjonałów Seklucjana pozwala ustalić oryginalną wersyfikację pieśni maryjnej (składa się ona z sześciu, a nie siedmiu wersów, jak w edycji Maciejowskiego), a także zweryfikować mylące, jak się zdaje, wskazówki wykonawcze tabulatury. Ewentualnego wzorca dla <em>O przenasławniejsza </em>nie udało się odnaleźć, jednak jest możliwe, że jej twórca inspirował się melodią pieśni <em>Depromemus laudes</em>, której pierwszy zapis pochodzi z kancjonału Franusa (1505). Na końcu artykułu przedstawiono rekonstrukcję pieśni maryjnej w oparciu o przekazy Seklucjana i Tabulatury Jana z Lublina, a także transliterację i transkrypcję przekazu staniąteckiego.</p> 2022-11-09T00:00:00+01:00 Prawa autorskie (c) 2022 Jakub Kubieniec https://czasopisma.ispan.pl/index.php/m/article/view/1404 Dominikańskie procesje różańcowe i tradycja śpiewanych różańców na ziemiach polskich w świetle procesjonału PL-Kd 75L oraz innych źródeł XVIII i początku XIX wieku 2022-11-09T15:34:43+01:00 Dominika Grabiec dominika.grabiec@ispan.pl <p>Procesjonał sygn. 75L z krakowskiego Archiwum Polskiej Prowincji oo. Dominikanów jest prawdopodobnie jedynym zachowanym rękopiśmiennym procesjonałem dominikańskim z czasów potrydenckich. Pomimo skromnych rozmiarów jest to księga szczególna ponieważ zawiera unikatowy zapis czytań, modlitw i śpiewów przeznaczonych na uroczystą procesję w święto Obrzezania oraz czytań na procesję w święto Różańca, a także liczne wzmianki o aktywnym udziale Arcybractwa Różańcowego, prowadzącego śpiew różańca w trakcie pochodu także w święto Bożego Ciała oraz pieśni wielkanocnych podczas procesji rezurekcyjnej. Rękopis mógł powstać w drugiej połowie XVIII w., na co wskazują m.in. jego cechy kodykologiczne oraz warianty tekstów modlitw różańcowych zbieżne z wersją zamieszczoną w drukowanym modlitewniku z 1752 r. Każdy z sześciu odnalezionych podczas kwerendy przekazów różańców różni się w jakimś stopniu od pozostałych wariantami językowymi, kolejnością oraz ilością modlitw, wskazówkami dotyczącymi sposobu jego odmawiania, a nawet treścią wybranych strof pieśni. Ta rozbudowana, śpiewana forma różańca, przypominająca godziny brewiarzowe, ukształtowała się na początku XVII w. w Rzymie, następnie upowszechniła w całych Włoszech, a później także w innych krajach. Do Polski dotarła ona najpóźniej na początku XVIII w. i została przetłumaczona w całości z języka łacińskiego na polski, także gregoriański hymn zastąpiony został jego polskim tłumaczeniem z nową melodią. W polskiej wersji dodane zostały też pieśni poprzedzające każdą z części oraz krótkie śpiewane strofy zastępujące medytacje poprzedzające poszczególne tajemnice różańcowe. O powszechnej znajomości śpiewanych różańców w dawnej Polsce świadczą nie tylko zachowane egzemplarze drukowanych modlitewników i śpiewników, wydawane w różnych ośrodkach, m.in. w Krakowie, Poznaniu, Warszawie i Wilnie, ale także wzmianki o nich w <em>Opisie obyczajów</em> Jędrzeja Kitowicza oraz w dominikańskim Procesjonale 75L.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</p> 2022-11-09T00:00:00+01:00 Prawa autorskie (c) 2022 Dominika Grabiec https://czasopisma.ispan.pl/index.php/m/article/view/1405 Ignacy Jan Paderewski w polskim dyskursie satyrycznym z lat 1898–1936 2022-11-09T15:34:41+01:00 Magdalena Dziadek magdalena.dziadek@uj.edu.pl Justyna Kica j.szombara@uj.edu.pl Michał Jaczyński michal.jaczynski@uj.edu.pl <p>Polski dyskurs satyryczny odnoszący się do osoby i działalności Ignacego Jana Paderewskiego był prowadzony w polskiej prasie humorystyczno-satyrycznej od chwili, gdy zaczął on odnosić wielkie sukcesy jako pianista, do momentu, gdy ustała jego działalność na arenie politycznej. Zgromadzone na potrzeby artykułu źródła prasowe dotyczące tematu pochodzą z lat 1898–1936. Są to dokumenty literackie (anegdoty, wiersze, mini-dialogi) oraz ikonograficzne (karykatury i rysunki satyryczne) zebrane w prasie reprezentującej trzy główne ośrodki Polski porozbiorowej: Warszawę, Lwów i Poznań. Pochodzą głównie z trzech pism warszawskich: „Muchy”, „Kuriera Świątecznego” i „Kolców”, lwowskiego „Szczutka” i poznańskiego „Bociana”. Prezentowany materiał źródłowy został poddany wieloaspektowej analizie, uwzględniającej w pierwszym rzędzie potrzebę odszyfrowania zawartych w nim treści odnoszących się do aktualnych wydarzeń historycznych. Treści te, ukazywane w poszczególnych pismach w różny, nieraz skrajnie odmienny sposób, na co wpływ miała ich barwa polityczna, w znaczący sposób uzupełniają oficjalną biografię Paderewskiego, a przy okazji charakteryzują zróżnicowane postawy polskiego społeczeństwa, którego reprezentantami są satyrycy, wobec tych wydarzeń. Dzięki czujności i bezkompromisowości autorów z pism satyrycznych poznajemy zakulisowe aspekty takich epizodów z życia Paderewskiego, jak obchód grunwaldzki, udział w konferencji paryskiej i w Lidze Narodów, rok rządów jako premiera RP, kontakty z polonią amerykańską, założenie dziennika „Rzeczpospolita” i poszczególne próby powrotu do władzy w latach 30. Drugim celem pracy jest dokonanie ogólnej charakterystyki zebranego materiału z punktu widzenia studiów wizerunkowych. Wzięty został pod uwagę sposób przedstawiania Paderewskiego w karykaturach, które stworzyli Bogdan Nowakowski, Zygmunt Kurczyński, Kazimierz Grus, Antoni Romanowicz, Bronisław Fedyszyn i kilku autorów anonimowych.</p> 2022-11-09T00:00:00+01:00 Prawa autorskie (c) 2022 Magdalena Dziadek, Justyna Kica, Michał Jaczyński https://czasopisma.ispan.pl/index.php/m/article/view/1406 Między „tekstami” – analiza związków słowno-muzycznych w „Not I” Agaty Zubel 2022-11-09T15:34:39+01:00 Katarzyna Kuryłek katarzyna.jolanta.kurylek@gmail.com <p>Celem artykułu jest analiza kompozycji<em> Not I </em>Agaty Zubel, jednej z najważniejszych i&nbsp;najwybitniejszych kompozytorek polskich średniego pokolenia, w zakresie związków słowno-muzycznych.</p> <p>Inspiracją dla przyjętej metody badawczej były ustalenia Michała Bristigera wyrastające z założenia, że właściwe rozpoznanie muzyki wokalno-instrumentalnej wymaga przyjęcia dwóch perspektyw badawczych: muzycznej i językowej. Analizie podlegają zatem wyodrębnione przez Bristigera „teksty” tworzące uporządkowaną całość kompozycji, tj. oryginalny tekst literacki i jego transformacja na potrzeby utworu, traktowana jako element całości dzieła muzycznego oraz tzw. wielki tekst słowno-muzyczny rozumiany jako całość utworu. W kontekście badanego monologu dramatycznego Becketta omówiono elementy budowy formalnej utworu, zastosowane środki stylistyczne pozwalające określić ogólne cechy charakterystyczne sposobu wypowiedzi pisarza, opisano ponadto główne wątki tematyczne utworu oraz podjęto próbę interpretacji symbolicznego wymiaru znaczeń w nim zawartych. Analiza zawiera także analizę formalną kompozycji, wskazanie obecnych w utworze struktur dźwiękowych oraz zastosowanych technik kompozytorskich.</p> <p>Do analizy wykorzystano ponadto badawcze narzędzia lingwistyczne. Wskazanie głównych motywów występujących w analizowanym tekście literackim, które w teorii semantycznej Algirdasa Juliena Gremaisa określane są jako klasy semiologiczne, pozwoliło określić pewne uniwersalia znaczeniowe użyte w literackim pierwowzorze, które zbliżają się do semantycznych uniwersaliów muzyki, a niekiedy się z nimi identyfikują.</p> 2022-11-09T00:00:00+01:00 Prawa autorskie (c) 2022 Katarzyna Kuryłek https://czasopisma.ispan.pl/index.php/m/article/view/1407 Karmelitańskie kapele w Rozdole i Horodyszczu w XVIII wieku 2022-11-09T15:34:36+01:00 Marek Bebak marek.bebak@uj.edu.pl <p>W trakcie kwerendy przeprowadzonej w pierwszym kwartale 2022 roku w Archiwum OO. Karmelitów w Krakowie na Piasku w ramach projektu zatytułowanego „Kultura muzyczna karmelitów w dawnej Rzeczpospolitej (XVII–XVIII w.) – rekonesans badawczy”, zwrócono uwagę na dwa inwentarze – niewykorzystane dotąd źródła historyczne, w których znajdują się informacje na temat działalności kapel muzycznych w kościołach karmelitańskich w Rozdole i Horodyszczu w XVIII wieku. Inwentarze te nie były wcześniej znane badaczom. Odnotowano w nich instrumentarium i muzykalia, jakie mieli do dyspozycji muzycy karmelitańscy w II połowie XVIII wieku. Niestety spis muzykaliów z Rozdołu ogranicza się jedynie do podania gatunków (msze, litanie, nieszpory, symfonie, plankty itd.), natomiast z Horodyszcza przynosi jedynie ogólną informację, że „papiery muzyczne rożne znajdują się w szafie przy kapeli”. Z obu inwentarzy wynika również, że obsada kapel w Rozdole i Horodyszczu obejmowała skrzypce, oboje, trąbki, waltornie, a także instrumenty klawiszowe (organy lub pozytyw). Zespoły te mogły zatem wykonywać bieżący, zróżnicowany gatunkowo repertuar. Inwentarze przynoszą cenne informacje o życiu muzycznym mniejszych ośrodków karmelitańskich, zlokalizowanych na wschodzie dawnej Rzeczpospolitej, i zmieniają naszą wiedzę na temat działalności muzycznej&nbsp; karmelitów w tym okresie.</p> 2022-11-09T00:00:00+01:00 Prawa autorskie (c) 2022 Marek Bebak https://czasopisma.ispan.pl/index.php/m/article/view/1408 „Nestor muzyków polskich”? Józef Brzowski i jego rodzina w świetle dokumentów metrykalnych 2022-11-09T15:34:34+01:00 Tomasz Fatalski t.fatalski@uw.edu.pl <p>Józef Brzowski (1805–1888) był jedną z ważniejszych postaci warszawskiego życia muzycznego XIX wieku. Dotychczas data jego urodzenia nie była potwierdzono źródłowo. W wyniku kwerendy w księgach metrykalnych warszawskiej parafii św. Andrzeja odnalazłem metrykę chrztu Brzowskiego z 18 kwietnia 1805 roku, urodzonego w domu przy ulicy Leszno pod numerem hipotecznym 703, odpowiadający późniejszemu numerowi domu 62. Do metryki chrztu załączone zostało sprostowanie z 1835 roku dotyczącego błędnego zapisu nazwiska muzyka w pierwotnym dokumencie.</p> <p>Rodzice kompozytora, Karol Brzowski (ok. 1768 – 1831?) i Tekla z domu Przeździecka (ok. 1773 – 1851), mieli oprócz syna prawdopodobnie cztery córki (personalia trzech z nich są znane): Karolinę (1798?–1813), uczennicę Szkoły Dramatycznej, Zofię (1800–1879), aktorkę Teatru Narodowego zamężną z Karolem Kurpińskim, oraz Teklę Klementynę (1809–1811).</p> <p>Józef Brzowski ożenił się w 1835 roku z Anną Elżbietą Dückert z domu Ketschon (1795?–1843), wdową po Karolu Fryderyku Dückercie (ok. 1764 – 1834); córką Brzowskiego była Jadwiga Wawrzyna (1830 – po 1892), ochrzczona dopiero po ślubie rodziców. Muzyk w 1849 roku zawarł drugie małżeństwo z Florentyną Górecką (1819?–1905), z którą miał syna Aleksandra (1843–1858), ucznia Szkoły Dramatycznej, ochrzczonego – podobnie jak jego starsza siostra – po ślubie rodziców. Józef Brzowski zmarł 3 lub 4 grudnia 1888 roku; rozbieżności wynikają z różnych dat zapisanych w akcie zgonu i na nagrobku kompozytora oraz podanych w prasie.</p> <p>Jadwiga Wawrzyna Brzowska była pianistką międzynarodowej sławy, koncertującą od 1840 roku. Podczas pobytu w Nowym Orleanie w 1860 roku Brzowska wzięła ślub z francuskim konsulem Eugène’em Augustem Méjanem (1814–1874). Brzowska-Méjan zmarła po 1892 roku, być może po 1903 roku.</p> <p>Brzowski był jednym z ważniejszych muzyków w Warszawie, jednak krótko po śmierci został zapomniany. Być może relacje rodzinno-towarzyskie (choćby powinowactwo z Karolem Kurpińskim czy przyjaźń z Fryderykiem Chopinem), a nie talent kompozytorski, otworzyły mu drogę do kariery.</p> 2022-11-09T00:00:00+01:00 Prawa autorskie (c) 2022 Tomasz Fatalski https://czasopisma.ispan.pl/index.php/m/article/view/1409 Ewa Kowalska-Zając, „Zobaczyć muzykę. Notacja polskiej partytury współczesnej”, Łódź 2019 2022-11-09T15:34:32+01:00 Jolanta Guzy-Pasiak pasiaki7@wp.pl <p>Recenzja książki: Ewa Kowalska-Zając, <em>Zobaczyć muzykę. Notacja polskiej partytury współczesnej</em>, Łódź 2019.</p> <p>Przemiany języka dźwiękowego muzyki w pierwszych dekadach XX w. i zmiany dotyczące wszystkich aspektów dzieła muzycznego w drugiej połowie wieku doprowadziły do poszukiwań możliwości adekwatnych form zapisu tych innowacji.</p> <p>Ewa Kowalska-Zając omawia w swojej książce <em>Zobaczyć muzykę. Notacja polskiej partytury współczesnej </em>rozwój zapisu muzyki w XX wieku (część pierwsza) oraz przedstawia zarysowane uprzednio tendencje na wybranych przykładach współczesnej rodzimej twórczości (część druga); należy podkreślić, że zakres materiału przedstawiony w drugiej części nie doczekał się dotąd monograficznego opracowania.</p> 2023-01-11T00:00:00+01:00 Prawa autorskie (c) 2022 Jolanta Guzy-Pasiak https://czasopisma.ispan.pl/index.php/m/article/view/1410 Iwona Lindstedt, „«Piszę tylko muzykę». Kazimierz Serocki”, Kraków 2020 2022-11-09T15:34:29+01:00 Agnieszka Draus agnieszka.draus@amuz.krakow.pl <p>Recenzja książki: Iwona Lindstedt, <em>„Piszę tylko muzykę”. Kazimierz Serocki</em>, Kraków 2020.</p> <p>Książka Iwony Lindstedt o Serockim to jedna z najbardziej wartościowych propozycji PWM-u, adresowana do szerokiego odbiorcy. Jest lekturą wymagającą i obszerną, gdyż wymyka się kategorii popularnych dziś wydań kieszonkowych, ocierających się niebezpiecznie o zarzut „wszystkiego i niczego jednocześnie“. Nie uwodzi również czytelnika socjotechniczną narracją odbrązawiania mitów czy sensacyjnych wątków - które są może i poczytnie atrakcyjne, lecz nieraz dalekie od tzw. prawdy możliwie najsilniej zobiektywizowanej. Stanowi za to rzetelny, porządnie udokumentowany obraz kompozytora i jego dzieła, od genezy do rezonansu, z całą mocą należnej mu powagi, ale z lekkością języka powieści, która wciąga w historię postaci absolutnie dla polskiej kultury wyjątkowej.</p> 2022-11-09T00:00:00+01:00 Prawa autorskie (c) 2022 Agnieszka Draus https://czasopisma.ispan.pl/index.php/m/article/view/1411 „Polsko-rosyjskie spotkania w przestrzeni kultury muzycznej: XIX wiek i początek XX stulecia. Studia, szkice i materiały”, red. Renata Suchowiejko, Kraków 2022 2022-11-09T15:34:27+01:00 Barbara Literska b.literska@wa.uz.zgora.pl <p>Recenzja książki: <em>Polsko-rosyjskie spotkania w przestrzeni kultury muzycznej: XIX wiek i początek XX stulecia. Studia, szkice i materiały</em>, red. Renata Suchowiejko, Kraków 2022&nbsp;</p> 2022-11-09T00:00:00+01:00 Prawa autorskie (c) 2022 Barbara Literska https://czasopisma.ispan.pl/index.php/m/article/view/1412 Olena Berehova, ‘Dialoh kul’tur: obraz inshoho v muzychnomu universumi’, Kyiv 2020 2022-11-09T15:34:25+01:00 Oksana Hysa oksana.hysa@gmail.com <p>Monografia Oleny Berehowej <em>Dialoh kul’tur: obraz inshoho v muzychnomu universumi</em> [Dialog kultur: obraz Innego w muzycznym wszechświecie] została napisana w ramach tematu badań podstawowych Instytutu Kulturoznawstwa Narodowej Akademii Sztuki Ukrainy „Dialog kultur w ponowoczesności: dynamika wyzwań samoorganizacji i globalizacji”. W książce, po raz pierwszy w kulturoznawstwie ukraińskim, podjęto próbę naukowego ujęcia dialogu kultur przez pryzmat podejścia imagologicznego. Materiałem analitycznym monografii była najnowsza twórczość kompozytorów ukraińskich, a także najlepsze przykłady zagranicznej muzyki współczesnej , które dają panoramę głównych gatunków&nbsp; muzycznych (opera, balet, symfonia, śpiew i chór, muzyka kameralna) i tworzą szeroki kontekst intertekstualny. W monografii, na przykładzie konkretnych przypadków dzieł, wykazano, że podejście imagologiczne umożliwia badanie obrazów artystycznych zobiektywizowanych w dziełach sztuki, ujawniając specyfikę figuratywnego postrzegania „Innych” przez różne kultury, ujawniając idee dialogu kulturowego.</p> 2022-11-09T00:00:00+01:00 Prawa autorskie (c) 2022 Oksana Hysa