Trzecia fala polskiego kina? Dzieje kilku terminów
Abstrakt
Termin „trzecie kino polskie” wymyślony został przez krytykę filmową końca lat 60. jako pokoleniowy projekt, próba połączenia nośnym hasłem twórczości reżyserów-debiutantów przełomu lat 60. i 70. Kryteria, którymi kierowali się popularyzatorzy nazwy, z perspektywy historycznofilmowej utraciły jednak swoją jednoznaczność, doprowadzając do wielu nieporozumień. W tekście autorka śledzi losy terminu i sposoby jego charakterystyki widziane z trzech perspektyw: twórców kategorii, reżyserów przypisywanych do nurtu oraz krytyków i historyków filmu, próbując znaleźć w nich punkty wspólne.
Słowa kluczowe:
trzecie kino polskie, historiografia filmu, kino polskieBibliografia
Nie dotyczy / Not applicable
Google Scholar
Autorzy
Marta Hauschildkwartalnik.filmowy@ispan.pl
Uniwersytet Jagielloński Polska
Absolwentka filmoznawstwa i studentka V roku etnologii na UJ. Doktorantka w Instytucie Sztuk Audiowizualnych UJ.
Statystyki
Abstract views: 541PDF downloads: 348
Licencja
Prawa autorskie (c) 2007 Marta Hauschild
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 4.0 Międzynarodowe.
Autor bądź autorka udziela wydawcy niewyłącznej i nieodpłatnej licencji (CC BY 4.0) na wykorzystanie tekstu w „Kwartalniku Filmowym”, zachowuje nieograniczone prawa autorskie i zobowiązuje się do podawania miejsca pierwodruku przy ponownym wykorzystaniu artykułu (umowa licencyjna do pobrania). Czasopismo jest wydawane na licencji CC BY 4.0. Zgłaszając artykuł do publikacji, autor bądź autorka wyraża zgodę na jego udostępnianie na tej licencji.
W wydaniach od 105-106 (2019) do 119 (2022) wszystkie artykuły były publikowane na licencji CC BY-NC-ND 4.0. W tym okresie autorzy i autorki udzielali(-ły) niewyłącznej i nieodpłatnej licencji (CC BY-ND 4.0) na wykorzystanie tekstu w „Kwartalniku Filmowym”, zachowywali(-ły) nieograniczone prawa autorskie i zobowiązywali(-ły) się do podawania miejsca pierwodruku przy ponownym wykorzystaniu artykułu.
